Tagarchief: 7 november

Bajesbezoek CPF succes

Glazen huis achter slot en grendel opent gastvrij zijn deuren

35 CPF-ers bezochten donderdag 7 november de P.I. Lelystad. Indrukwekkend. Gerrit Jan Tempelman schreef er een verhaal over.

“Een eindje buiten het centrum van Lelystad ligt een gesloten woonplaats. Verscholen achter hoge hekken, dichte tralies en massieve muren. Een gevangenis als de Penitentiaire Inrichting staat midden in de maatschappij, maar ver van de mensen. Welkom in een wereld waar je eigenlijk weg wilt. 

De zware stalen plaat zwaait soepel naar buiten. Bij het raam staat een man. Hij glimlacht. “Kom binnen.” Meteen lijken de muren op zijn gasten af te komen. Rechts neemt een bescheiden bed bijna de helft van de vloer in beslag. Op de dekens ligt een dik boek. Tussen het voeteneinde en de deur is nog net genoeg plaats voor een houten wandrek, dat gevuld is met handdoeken. Langs de wand aan de linkerkant gaat onder allerlei andere alledaagse spulletjes een stapeltje oude computerspellen schuil en in de hoek staat een reeks schoonmaakmiddelen. Het voelt verstikkend in deze nauwe ruimte, die aan de buitenzijde wordt afgeschermd door stevige tralies. Toch lijkt de man zich hier op een vreemde manier thuis te voelen. “Dit noem ik mijn kamer. Niet mijn cel. Ik woon hier.” Met diezelfde berusting gaat ook zijn buurman door het leven. Al jarenlang, op dezelfde plek. Hij loopt een eindje mee met het groepje communicatiespecialisten uit Flevoland dat vanmiddag als gast wordt ontvangen in de plaatselijke gevangenis. Ze krijgen van hem een kijkje in één van de keukens, waar hij dagelijks meehelpt om de lunch van medewerkers  te bereiden. “Vroeger was ik kok,” legt hij timide uit. “Nu mag ik hier alweer vijf jaar zijn. Ik heb het hier goed. Beter dan veel anderen. Maar het is hier geen hotel.”  

Uitzicht 

Want natuurlijk is hij wel tot dit bestaan veroordeeld. De Penitentiaire Inrichting is een gevangenis. Hier wachten ruim zeshonderd volwassen mannen hun straf af of zitten ze hun tijd uit. Voor een week, voor een maand, voor een jaar en soms voorgoed. Hun vrijheid reikt vaak niet verder dan het einde van het buitenterrein. Toch houden de meeste mannen altijd wel een breder uitzicht, benadrukken directiesecretaris Jan Wind en communicatieadviseur Inge Bakker. “We geven onze gedetineerden de begeleiding die zij nodig hebben om op een goede manier in de gewone gemeenschap terug te keren,” vertelt Jan. “We bieden hen werk in onze gevangeniswinkel of geven hen de ruimte om een opleiding te volgen. Daarbij geldt wel: binnen deze muren is mogen soms hetzelfde als moeten.” Zijn collega Inge houdt tegelijkertijd oplettend oog voor de bijzondere positie die de gevangenis in de samenleving heeft.  “Deze gevangenis is namelijk ook een glazen huis,” stelt ze. “Gebeurtenissen die buiten ons gebouw plaatsvinden, kunnen ook voor ons grote gevolgen hebben. Sinds de situatie rond Michael P. plaatsen wij niemand meer over die geen volledig dossier heeft. En Gökmen T.? Die heeft ooit zelfs een tijdje bij ons vastgezeten. Bij de berichtgeving over hem kwamen wij dus ook in beeld.” 

Sluiproute 

Tussen de brede blokken van het betonnen bolwerk waait een frisse wind. De grote middenpoort zit dicht. Zelfs voor de medewerkers doen de bewakers deze keer niet open. “Een ISO-melding!” Iets met de isoleercel, verduidelijkt de begeleider. “Iemand is stout geweest.” Snel kiest hij met zijn bezoekers een sluiproute door het magazijn, langs reusachtige voorraden vruchtenhagel en pakken vol met potten pindakaas. Dankbaar stappen de communicatiemedewerkers de kantine binnen. Een vriendelijk en veilig verblijf, waar de kok van zojuist verschillende heerlijke hapjes voor hen heeft klaargemaakt. Vanaf hier zijn de gasten vrij om te gaan. De koele bries die hen tegemoet waait, lucht stiekem best op. Ondertussen blijven de gedetineerden achter. Totdat ze hun eigen grenzen weer mogen bewaken.”

Geschreven door Gerrit Jan Tempelman